مسأله 848) در سه صورت1 که تفصیل آنها بعداً گفته می شود، اگر بدن یا لباس نمازگزار نجس باشد، نماز او صحیح است:

اوّل: آن که بواسطه زخم یا جراحت یا دملی که در بدن او است لباس یا بدنش به خون آلوده شده باشد.

 دوم: آن که بدن یا لباس او به مقدار کمتر از درهم که تقریباً به اندازه یک اشرفی می شود2 به خون آلوده باشد3.

سوم: آن که ناچار باشد با بدن یا لباس نجس نماز بخواند4 (ودر دو صورت اگر فقط لباس نمازگزار نجس باشد، نماز او صحیح است5): اوّل: 6 آن که لباسهای کوچک او مانند جوراب و عرقچین 7 نجس باشد 8. دوم: آن که لباس زنی که پرستار بچه است نجس شده باشد و احکام این پنج صورت مفصلاً در مسائل بعد گفته می شود.

این مسأله در رساله آیت الله مظاهری نیست.

1- بهجت: در چهار صورت...

سبحانی: در شش صورت...

2- خوئی، تبریزی، بهجت: به اندازه بند سر انگشت سبّابه –شهادت- می شود...

فاضل: به اندازه سطح یک دو ریالی می شود...

سبحانی: تقریبا به اندازه گودی کف دست می شود...

3- فاضل: بجز خونهایی که در مسأله [849] می آید...

سیستانی: دوّم: آن که بدن یا لباس او به مقدار کمتر از درهم به خون آلوده باشد و بنابراحتیاط واجب درهم باید به اندازه بند سرانگشت ابهام حساب شود...

وحید: دوم: آنکه بدن یا لباس او به مقدار کمتر از درهم به خون آلوده باشد و اندازه درهم –از جهت عفو خون کمتر از آن در نماز- تقریبا به اندازه بند سر انگشت سبابه (شهادت) می باشد...

زنجانی: دوّم: آن که بدن یا لباس او به مقدار کمتر از درهم به خون آلوده باشد (چون قطر درهم متعارف در زمانهای سابق حداقل 23 میلیمتر بوده، لازم است از این مقدار کمتر باشد)...

4- خوئی، سیستانی، تبریزی، وحید: و نیز در یک صورت اگر لباس نمازگزار نجس باشد، نماز او صحیح است وآن صورت آن است که (وحید: متنجس از) لباسهای کوچک او مانند جوراب وعرقچین نجس باشد و احکام این چهار صورت (تبریزی: سه صورت) مفصلاً در مسائل بعد گفته می شود.[پایان مسأله]

سبحانی: چهارم: لباس های کوچک مانند جوراب و عرقچین او نجس باشد. پنجم: محمول  متنجس. ششم: لباس زنی که پرستار بچه است نجس شده باشد و احکام این شش صورت مفصلا در مسائل بعد گفته می شود.

5- [قسمت داخل پرانتز در رساله آیت الله بهجت نیست]

6- بهجت: چهارم:...

7- فاضل: جوراب و دستکش...

8- بهجت: [و] احکام این چهارصورت بطور تفصیل در مسائل بعد گفته می شود.[پایان مسأله]

*****

مکارم: مسأله- در شش صورت اگر بدن یا لباس نمازگزار نجس باشد، نماز او صحیح است:

1- در جایی که بواسطه زخم و دمل لباس یا بدن به خون آلوده شده باشد.

2- در جایی که خون موجود در لباس یا بدن کمتر از درهم باشد(درهم تقریباً به اندازه یک بند انگشت اشاره است).

3- هرگاه لباسهای کوچک مانند جوراب و عرقچین او نجس باشد.

4- محمول متنجّس.

5- لباس زنی که پرستار بچّه است.

6- در جایی که ناچار است با بدن یا لباس نجس نماز بخواند. مثلاً در جایی گرفتار شده که لباس او نجس است و قابل تبدیل نیست یا وقت برای تطهیر آن تنگ است در اینجا از باب ضرورت نماز در لباس نجس صحیح است.(شرح این ها در مسائل آینده خواهد آمد.)